Het zware leven van een Erasmusstudent

De reden van mijn verblijf in het buitenland is natuurlijk mijn studie. Ik ben vrij in mijn vakkenkeuze maar al mijn vakken zijn nog enigszins gerelateerd aan Journalistiek. Wel heb ik er bewust voor gekozen lekker creatief bezig te zijn en wil ik zo min mogelijk dikke Engelse pillen bestuderen. In plaats daarvan bestaat mijn huiswerk tot nu toe uit films kijken, tekenen en foto’s maken.

Over 9 dagen brengt Jeroen mijn spiksplinternieuwe spiegelreflex uit Nederland voor me mee. Tot die tijd gebruik ik mijn compactcamera. De eerste opdracht voor mijn ‘editorial photography’- les was een omgevingsportret. Bij deze les mogen we niet stiekem plaatjes schieten maar moet je de mensen om toestemming vragen en hun verhaal kunnen vertellen. De taal is voor ons daarom een grote drempel. Zaterdag hoopte ik in Kadiköy iets geschikts te vinden. En dat vond ik. Aan de kade stond een man suikerspinnen te voorkopen vanuit een witte auto. Op het dak van de auto stonden roze suikerspinnen in rekjes en in de achterklep had hij zijn eigen suikerspinmachine. Prachtplaatje. Ik maakte hem met handen en voeten duidelijk dat ik student was en hem wilde fotograferen voor een opdracht. Hij vond het prima. Ik stelde me voor en zijn naam krabbelde hij op mijn kladblokje, ik heb hem nog niet geheel kunnen ontcijferen. Daar hield mijn Turks op. Mijn Engelse pogingen waren weinig succesvol maar toen sprong mijn reddende Engel bij, een student die spontaan mijn vragen in het Turks ging vertalen en de antwoorden van de man aan mij doorspeelde. Hij deed dit werk al meer dan 40 jaar, startte op zijn 8^ste. Toen had hij nog niet zo’n elektrische suikerspinmachine maar draaide hij de machine met zijn voet aan.

 

Voor ‘Filmstudies’ analyseren we films. Huiswerk was The Wizard of Oz kijken, uit 1939. De liedjes spoken nog steeds door mijn hoofd. Vandaag had ik mijn eerste les van ‘Creative Thinking and Visualization Strategys’. Het ging over metaforen en we hadden een uur de tijd om een cartoon te maken bij de tekst: Hunting for a new job. Dat was in een kwartiertje geklaard en hoppa richting huis. Voor ‘Journalism Workshop’ was de opdracht een stukje schrijven over Nederland. Tradities, Amsterdam, toerisme e.d. Dank nog aan Wikipedia.

U hoort wel, het is hier prima vertoeven. Huisgenoot Marc is na school urenlang met zijn bouwkunde huiswerk bezig. Ik daarentegen mag foto’s maken, films kijken en hier en daar wat Turkse woordjes stampen. Het is waar. Het leven van een Erasmusstudent bestaat  voornamelijk uit party’en en vakantie houden.

Turkse tijden, Turkse praktijken

Na 17 dagen in Turkije houd ik inmiddels wel rekening met Turkse tijden. Om 10.00 uur vertrekken betekent om 10.15 uur vertrekken, tien minuten met de bus is eigenlijk het dubbele en om 20.00 uur terugkomst van een excursie kan dus zomaar middernacht worden. Dat was gister het geval.

Om 10 uur 's ochtends verzamelden we ons voor de Rektörluk, een gebouw op de campus, voor een excursie naar Bursa. Bursa is de op drie na grootste stad van Turkije en heeft een rijke geschiedenis, aldus Wikipedia. Een kwartiertje later vertrokken we. Een zonnige dag en dat kwam goed uit want ik wilde vandaag ook wat foto-opdrachten voor school doen, ik volg namelijk twee fotografievakken.

Met de bus en de ferry en weer de bus bereikten we het besneeuwde en hoog in de bergen gelegen dorp Cumalikizik, 10 km van Bursa vandaan, waar we een traditioneel ontbijt zouden gaan nuttigen. Ontbeten had ik natuurlijk al lang want ik was van mijn stokje gegaan als ik tot half twee had moeten wachten voor ik wat mocht eten. Maar ik had nog genoeg ruimte in mijn buik voor brood met yoghurtachtige kaas en honing, met kaas gevulde aardappel, kruidenpannenkoekjes en Turkse thee. Na het ontbijt en de Turkse toilet experience hielp een van de buddy's me met mijn foto-opdracht: een omgevingsportret. Naast dit portret moest ik ook informatie verzamelen over de persoon zoals leeftijd, naam en beroep. Maar zoiets gaat nogal moeilijk als je pas net twee Turkse lessen hebt gehad. De mensen wilden allemaal wel poseren maar het perfecte portret heb ik nog niet kunnen maken. Gelukkig heb ik nog een week. Hier wat kiekjes.

Toen op na Bursa. De tijd tikte aardig door en ik vind het dan ook erg jammer dat we eigenlijk zo weinig van de stad gezien hebben. We bezochten de Green Tomb en de Ulu Cami moskee en na een kop thee en Turks lekkernij moesten we alweer de bus in om terug naar huis te gaan. Helaas liep de terugreis minder voorspoedig dan de heenreis: buspech. De motor was oververhit en er was geen water of koelvloeistof in de bus aanwezig. Daarom werden we vriendelijk verzocht al onze waterflesjes in te leveren en daarmee zouden de buddys de motor wel weer aan de praat krijgen. Ik vond het een mal idee en hield mijn water dan ook liever in mijn tas. Daar spoelde ik nadat ik even later honger kreeg dan ook mooi al mijn chocoladesnoepjes mee weg. Na heel veel chocoladesnoepjes, goede gesprekken met vriendin Julia en zeurende WhatsAppjes naar vriendlief startte anderhalf uur later de motor weer. Hoezee! Inmiddels had iedereen wel honger gekregen dus brachten wij een bezoekje aan een buitengewoon luxe tankstationrestaurant (NOT) en nuttigden wij allen zakken chips als avondeten.

Omdat de buschauffeur na drie keer vragen helaas vergat te stoppen in Göztepe moesten we om middernacht nog hopen op een bus van Kadiköy naar ons appartement. (Want €1,50 voor een mini-busje naar huis betalen vinden wij Hollanders te duur, de bus kost namelijk een euro minder) Godzijdank reed er een en een half uurtje later kon ik mij moe in mijn bed nestelen. Wat hebben we hiervan geleerd: Turkije is niet zoals Nederland. Hier bellen ze niet de ANWB want het duurt toch vijf uur voor er iemand komt en zelf het probleem oplossen is dus efficienter. En die Turkse tijden daar kun je dus never nooit van op aan.

Vandaag had ik een vrije dag dus tijd genoeg om bij te komen. In de bakker tegenover ons appartement kon ik nog mooi even aan mijn Turks werken. Ik kon al verstaan dat de lieve man vroeg naar mijn naam (Benim adem Simone), mijn nationaliteit (Hollandaliyim), en mijn gemoedstoestand (Iyiyim = I am fine). Mijn eerste Turkse conversatie! De volgende keer zal ik vragen naar zijn naam. Het is nu al mijn lievelingsturk want ik krijg bij ieder bezoek een gratis lekkernij. Kijk, zo bind je je klanten aan je!

Morgen heb ik weer een Turkse les en daarna TV Commercial Practicum. Voor zover ik weet gaan we zelf een reclame maken. Heel journalistiek. Als ik thuis kom wacht mij een Spaans avondmaal want huisgenoot Marc gaat Spaans voor ons koken. Nu al zin in.   

Overleven in Istanbul

Maandag 13 februari

Met Moskee-oproepen die door het raam heen galmen neem ik eens de tijd om op te schrijven hoe mijn eerste dagen in Istanbul zijn verlopen. De nacht van vrijdag op zaterdag kwam ik met behoorlijk wat hulp van lotgenoot Nuran op de Universiteit Yeditepe aan. Waar niemand Engels spreekt. Godzijdank had ik Nuran de eerste dagen aan mijn zijde om de belangrijkste zaken hier te regelen. Onze wegen splitsten toen ik besloot niet met Nuran in een appartement vlakbij Yeditepe University te gaan wonen maar in Göztepe, dichter bij het centrum met wat meer leven in de brouwerij.

 

Dit was mijn uitzicht de eerste dagen, toen ik nog op de Universiteit woonde.

En dit was mijn uitzicht een paar dagen geleden vanuit mijn huidige appartement.

Bij de moskee recht tegenover ons huis zie ik mannen zich ontdoen van schoenen en mutsen om zich te wassen voorafgaand aan het gebed. En zo ervaar ik meer het echte Istanbul. Met mijn Hollandse huisgenoot Michel kan ik zonder taalbarrière praten over thuis en hoe anders het hier is. Van mijn Spaanse huisgenoot Marc leer ik Spaanse woordjes en hij behandelt me echt als de dame des huizes. Daar kunnen Nederlandse mannen nog wat van leren.

Communiceren is hier wel een probleem af en toe. In het Europese Istanbul zijn ze gewend aan toeristen maar in het Aziatische gedeelte, waar ik vertoef, spreken ze vaak geen woord Engels. Een broodje bestellen, of een wijntje, is dan al een groot avontuur. Zo heb ik al een avond rode wijn moeten drinken omdat ik faalde in het bestellen van witte. Een andere avond zat ik aan de non-alcoholische mix terwijl ik dus echt niet de bob was. Maar ja die Turkse menukaart hè. Rijden zou ik hier trouwens niet eens durven. Een grote chaos ie het op de weg.

Naast het avontuur van communiceren heb ik mezelf ook al buiten mijn appartement weten te sluiten. The story of the semester.

Zaterdagochtend. Marc en ik staan op het punt de deur uit te gaan voor de busexcursie naar Europa. Chaotisch als ik ben, ben ik natuurlijk weer mijn sleutels kwijt. Wanneer ik Marc vraag nog even te wachten loop ik naar mijn kamer om daar te zoeken. Maar, ik krijg mijn kamerdeur met geen mogelijkheid meer open. ”Huh, Hoe kan dit?” Vraag ik mij af. Ook Marc probeert met alle macht mijn deur open te krijgen, ook met zijn sleutels, maar ik heb het blijkbaar voor elkaar gekregen mijn deur op slot te doen, zonder sleutel. En een sleutel, die hebben we dus niet. Ik besluit meteen mijn huisbaas te sms’en en toch maar mee op excursie te gaan. (Wat overigens een hele leuke dag was met mijn nieuwe vriendin Julia als gids omdat zij leuker vertelde dan onze gids.) Aan het begin van de avond zou ik mijn huisbaas Tolga voor mijn appartement ontmoeten, maar enkele minuten voor onze afspraak belt hij op met de mededeling dat hij geen reservesleutel heeft en ook geen sleutel van mijn slaapkamerdeur. Of ik het niet met een creditcard kan proberen. Hij zou wel naar de locksmith gaan om naar een passende sleutel te vragen. Omdat mijn huisgenoten pas laat thuis zouden komen besluit ik maar met mijn Franse vriendin Sarah mee naar huis te gaan. Later gaan we naar een café aan de beroemde Bagdagstreet. Als ik om 12 uur thuis kom helpt huisgenoot Marc mij met inbreken in mijn kamer. Lepels, stukken plastic, passen, stukjes ijzerdraad, we proberen alles. Niks werkt. Plotseling hoor ik Marc een kreet uitslaan. Hij staat voor zijn deur met de deurknop in zijn hand. Als ik zijn wanhopige blik zie besef ik verschrikt dat ook zijn deur nu dicht zit. Met man en macht hoop ik dat ik die deur niet dicht heb getrokken maar pijnlijk herinner ik me dat ik even daarvoor zijn slot heb onderzocht om de beste inbreekmogelijkheid te achterhalen. En daarna heb ik natuurlijk die deur dichtgetrokken. In het slot. Marc en ik brengen dus maar allebei een nachtje op de bank door. Gelukkig hebben we er drie. De volgende ochtend probeer ik weer onze huisbaas te bereiken maar tevergeefs. Zijn telefoon staat uit en hij mailt maar niet terug. Omdat we nogal wanhopig zijn en geen idee hebben wanneer huisbaas Tolga eens terug gaat bellen schakelen we een buddy in. We hebben verschillende Turkse studenten die we kunnen benaderen voor hulp. Een van de buddys regelt voor ons een locksmith. Godzijdank, die deur gaat hoe dan ook open vandaag. Vak voordat onze legale inbreker arriveert belt Tolga. Hij zal de kosten betalen en we moeten maar vragen naar een passende sleutel voor deze sloten. Maar communiceren met de Turkse locksmith, dat gaat natuurlijk niet. Zelfs Google Translate mag niet baten. De jonge vent komt met allerlei materiaal ("Marc, watch and learn") maar open krijgt ook hij de deur niet. Tolga instrueert hem via mijn telefoon. De sloten moeten er uiteindelijk beide helemaal af. We hebben nu gaten in onze deuren maar ik kan ze gelukkig niet meer per ongeluk op slot doen. Binnenkort worden er nieuwe sloten ingezet en daar krijgen we dan hopelijk wél een sleutel van.

Tot zover. Meer avontuur volgt.