Overleven in Istanbul

Maandag 13 februari

Met Moskee-oproepen die door het raam heen galmen neem ik eens de tijd om op te schrijven hoe mijn eerste dagen in Istanbul zijn verlopen. De nacht van vrijdag op zaterdag kwam ik met behoorlijk wat hulp van lotgenoot Nuran op de Universiteit Yeditepe aan. Waar niemand Engels spreekt. Godzijdank had ik Nuran de eerste dagen aan mijn zijde om de belangrijkste zaken hier te regelen. Onze wegen splitsten toen ik besloot niet met Nuran in een appartement vlakbij Yeditepe University te gaan wonen maar in Göztepe, dichter bij het centrum met wat meer leven in de brouwerij.

 

Dit was mijn uitzicht de eerste dagen, toen ik nog op de Universiteit woonde.

En dit was mijn uitzicht een paar dagen geleden vanuit mijn huidige appartement.

Bij de moskee recht tegenover ons huis zie ik mannen zich ontdoen van schoenen en mutsen om zich te wassen voorafgaand aan het gebed. En zo ervaar ik meer het echte Istanbul. Met mijn Hollandse huisgenoot Michel kan ik zonder taalbarrière praten over thuis en hoe anders het hier is. Van mijn Spaanse huisgenoot Marc leer ik Spaanse woordjes en hij behandelt me echt als de dame des huizes. Daar kunnen Nederlandse mannen nog wat van leren.

Communiceren is hier wel een probleem af en toe. In het Europese Istanbul zijn ze gewend aan toeristen maar in het Aziatische gedeelte, waar ik vertoef, spreken ze vaak geen woord Engels. Een broodje bestellen, of een wijntje, is dan al een groot avontuur. Zo heb ik al een avond rode wijn moeten drinken omdat ik faalde in het bestellen van witte. Een andere avond zat ik aan de non-alcoholische mix terwijl ik dus echt niet de bob was. Maar ja die Turkse menukaart hè. Rijden zou ik hier trouwens niet eens durven. Een grote chaos ie het op de weg.

Naast het avontuur van communiceren heb ik mezelf ook al buiten mijn appartement weten te sluiten. The story of the semester.

Zaterdagochtend. Marc en ik staan op het punt de deur uit te gaan voor de busexcursie naar Europa. Chaotisch als ik ben, ben ik natuurlijk weer mijn sleutels kwijt. Wanneer ik Marc vraag nog even te wachten loop ik naar mijn kamer om daar te zoeken. Maar, ik krijg mijn kamerdeur met geen mogelijkheid meer open. ”Huh, Hoe kan dit?” Vraag ik mij af. Ook Marc probeert met alle macht mijn deur open te krijgen, ook met zijn sleutels, maar ik heb het blijkbaar voor elkaar gekregen mijn deur op slot te doen, zonder sleutel. En een sleutel, die hebben we dus niet. Ik besluit meteen mijn huisbaas te sms’en en toch maar mee op excursie te gaan. (Wat overigens een hele leuke dag was met mijn nieuwe vriendin Julia als gids omdat zij leuker vertelde dan onze gids.) Aan het begin van de avond zou ik mijn huisbaas Tolga voor mijn appartement ontmoeten, maar enkele minuten voor onze afspraak belt hij op met de mededeling dat hij geen reservesleutel heeft en ook geen sleutel van mijn slaapkamerdeur. Of ik het niet met een creditcard kan proberen. Hij zou wel naar de locksmith gaan om naar een passende sleutel te vragen. Omdat mijn huisgenoten pas laat thuis zouden komen besluit ik maar met mijn Franse vriendin Sarah mee naar huis te gaan. Later gaan we naar een café aan de beroemde Bagdagstreet. Als ik om 12 uur thuis kom helpt huisgenoot Marc mij met inbreken in mijn kamer. Lepels, stukken plastic, passen, stukjes ijzerdraad, we proberen alles. Niks werkt. Plotseling hoor ik Marc een kreet uitslaan. Hij staat voor zijn deur met de deurknop in zijn hand. Als ik zijn wanhopige blik zie besef ik verschrikt dat ook zijn deur nu dicht zit. Met man en macht hoop ik dat ik die deur niet dicht heb getrokken maar pijnlijk herinner ik me dat ik even daarvoor zijn slot heb onderzocht om de beste inbreekmogelijkheid te achterhalen. En daarna heb ik natuurlijk die deur dichtgetrokken. In het slot. Marc en ik brengen dus maar allebei een nachtje op de bank door. Gelukkig hebben we er drie. De volgende ochtend probeer ik weer onze huisbaas te bereiken maar tevergeefs. Zijn telefoon staat uit en hij mailt maar niet terug. Omdat we nogal wanhopig zijn en geen idee hebben wanneer huisbaas Tolga eens terug gaat bellen schakelen we een buddy in. We hebben verschillende Turkse studenten die we kunnen benaderen voor hulp. Een van de buddys regelt voor ons een locksmith. Godzijdank, die deur gaat hoe dan ook open vandaag. Vak voordat onze legale inbreker arriveert belt Tolga. Hij zal de kosten betalen en we moeten maar vragen naar een passende sleutel voor deze sloten. Maar communiceren met de Turkse locksmith, dat gaat natuurlijk niet. Zelfs Google Translate mag niet baten. De jonge vent komt met allerlei materiaal ("Marc, watch and learn") maar open krijgt ook hij de deur niet. Tolga instrueert hem via mijn telefoon. De sloten moeten er uiteindelijk beide helemaal af. We hebben nu gaten in onze deuren maar ik kan ze gelukkig niet meer per ongeluk op slot doen. Binnenkort worden er nieuwe sloten ingezet en daar krijgen we dan hopelijk wél een sleutel van.

Tot zover. Meer avontuur volgt.