De laatste loodjes en het eerste afscheid

Dit schrijvende heb ik nog maar 2,5 week Istanbul te gaan. 17 dagen. 336 zonnige uren in Turkije. Misschien een paar daar van met regen. De tijd gaat zo snel. Begin mei was ik even lekker in Nederland waar ik met vrienden en familie mijn 21ste verjaardag, koninginnedag en bevrijdingsdag vierde. Daarna moest ik al aan de slag voor mijn finals. Vanwege mijn vele creatieve praktijkvakken was dat vooral de straat op om foto's te maken. Ik heb een project gedaan over BLUE MONDAY. Waarvoor ik zeven mensen, waaronder mezelf, een tikkie depressief heb geportretteerd. Met het einde van onze Erasmusperiode in zicht was het inleven niet zo moeilijk. Een Turks meisje barstte zelfs echt in tranen uit omdat haar Poolse liefde, Pawel die ook op de foto's staat, een dag later al naar huis zou gaan. En zij blijft in Turkije. Liefde op afstand, dat is niet altijd even makkelijk, daar kan ik inmiddels over meepraten.

(Zelfportret, Tracey uit Duitsland, Julia uit Duitsland, Esin uit Turkije, Pawel uit Polen, Leonie uit Duitslands en Michel uit Nederland)

Voor een ander project heb ik de stranden rondom Istanbul afgestruind op zoek naar maffe en bijzondere objecten die daar door mensen achter waren gelaten. Dit omdat ik altijd benieuwd ben naar het verhaal erachter. Ik zag bijvoorbeeld eens een duikerspak (daar ontstond het idee) en dan vraag ik me af of de eigenaar soms ergens op de zeebodem ligt. Het leverde het volgende resultaat op.

The dog and his giant straw (Göztepe)

 Red chair (Burgaz Ada) 

  Dracula (Burgaz Ada)

  The lonely shoe (Ağva, Black sea) 

 Devil eye (Ağva, Black sea)

   Bunny (Burgaz Ada)

 The White underpants (Göztepe)

Cheeky girl (Bostanci)

Tot slot moest ik ook nog mijn lievelingswijk filmen of fotograferen en de sfeer in het resultaat naar voren laten komen. Ik bezocht afgelopen woensdag met vriendinnetje Julia (op de derde depri-foto) de wijk Fatih en ik besloot meteen dat dat bij deze mijn lievelingswijk was. Niet toeristisch, heel veel boerka's, een combinatie van mooie oude en vervallen oude gebouwen. Alles bij elkaar een erg pure wijk met veel zigzaggende en op heuvels gelegen straatjes.    

Naast foto's maken ben ik de afgelopen weken naar een vintagemarkt (alhoewel meer rommelmarkt) geweest. Wonder boven wonder heb ik daar niks gekocht! Ook de wekelijkse markt in Kadiköy heb ik niet overgeslagen. Ik ben begonnen met mijn souveniersjacht dus ik heb erg veel gewinkeld. Deze week heb ik ook mijn record 'moskeeën bezoeken op één dag' verbroken. De teller staat nu op vijf! Ook heb ik een docent en het hoofd televisie van de HU ontmoet. Zij namen mij mee uit eten en daar kon ik lekker mijn verhaal doen (lees klagen) over Yeditepe en zij konden zich daar na een bezoek de dag ervoor goed in vinden. Het was wel erg gezellig en ik heb nog nooit in zo'n sjiek restaurant gegeten. Toen ik van stoel wisselde en mijn bestek naar de overkant van de tafel schoof stoven er drie obers op me af die alles weer perfect gerangschikt voor me neerlegde. Nieuwe ervaring rijker. 

Vandaag had ik mijn Turkse examen dat erg makkelijk was. Helaas blijft Turks spreken in het dagelijks leven nog wel moeilijk. Volgende week heb ik nog mijn tentamen filmstudies waarvoor ik de film La Haine moet analyseren. Prachtige film over het conflict tussen jongeren en politie in de banlieus van Parijs.

Het einde van het schooljaar inzicht betekent ook het startschot voor Goodbye Partys. Vorig weekend heb ik al afscheid genomen van mijn Poolse vriend Pawel. Dat viel nog best tegen. Al die tijd dacht ik dat de meeste contacten eigenlijk vrij oppervlakkig waren maar wanneer je beseft dat je toch zoveel meegemaakt hebt hier en dat je die mensen waarschijnlijk nooit meer zult zien, dat is een heel raar gevoel. Ik ben vooral met Duitsers opgetrokken en mijn vriendin Julia en vriend Pidder wonen beiden in Hamburg dus ik ga hen zeker nog een keer opzoeken.

Komende week ga ik dus nog genieten van de laatste dagen en van 3 tot 7 juni ga ik met Julia en Leonie naar Athene. Mochten we tijd hebben dan op de terugweg ook even langs Thessaloniki. Als ik op 8 juni 's ochtends terugkom moet ik al uit mijn appartement dus dan is het koffer inpakken en nog drie nachten bij Julia slapen voor ik maandagmorgen 11 juni naar huis vlieg.

Istanbul, ik ga nog even heel erg van je genieten en Nederland, bereid je vast voor op mijn komst!