Om 10 uur 's ochtends verzamelden we ons voor de Rektörluk, een gebouw op de campus, voor een excursie naar Bursa. Bursa is de op drie na grootste stad van Turkije en heeft een rijke geschiedenis, aldus Wikipedia. Een kwartiertje later vertrokken we. Een zonnige dag en dat kwam goed uit want ik wilde vandaag ook wat foto-opdrachten voor school doen, ik volg namelijk twee fotografievakken.
Met de bus en de ferry en weer de bus bereikten we het besneeuwde en hoog in de bergen gelegen dorp Cumalikizik, 10 km van Bursa vandaan, waar we een traditioneel ontbijt zouden gaan nuttigen. Ontbeten had ik natuurlijk al lang want ik was van mijn stokje gegaan als ik tot half twee had moeten wachten voor ik wat mocht eten. Maar ik had nog genoeg ruimte in mijn buik voor brood met yoghurtachtige kaas en honing, met kaas gevulde aardappel, kruidenpannenkoekjes en Turkse thee. Na het ontbijt en de Turkse toilet experience hielp een van de buddy's me met mijn foto-opdracht: een omgevingsportret. Naast dit portret moest ik ook informatie verzamelen over de persoon zoals leeftijd, naam en beroep. Maar zoiets gaat nogal moeilijk als je pas net twee Turkse lessen hebt gehad. De mensen wilden allemaal wel poseren maar het perfecte portret heb ik nog niet kunnen maken. Gelukkig heb ik nog een week. Hier wat kiekjes.
Toen op na Bursa. De tijd tikte aardig door en ik vind het dan ook erg jammer dat we eigenlijk zo weinig van de stad gezien hebben. We bezochten de Green Tomb en de Ulu Cami moskee en na een kop thee en Turks lekkernij moesten we alweer de bus in om terug naar huis te gaan. Helaas liep de terugreis minder voorspoedig dan de heenreis: buspech. De motor was oververhit en er was geen water of koelvloeistof in de bus aanwezig. Daarom werden we vriendelijk verzocht al onze waterflesjes in te leveren en daarmee zouden de buddys de motor wel weer aan de praat krijgen. Ik vond het een mal idee en hield mijn water dan ook liever in mijn tas. Daar spoelde ik nadat ik even later honger kreeg dan ook mooi al mijn chocoladesnoepjes mee weg. Na heel veel chocoladesnoepjes, goede gesprekken met vriendin Julia en zeurende WhatsAppjes naar vriendlief startte anderhalf uur later de motor weer. Hoezee! Inmiddels had iedereen wel honger gekregen dus brachten wij een bezoekje aan een buitengewoon luxe tankstationrestaurant (NOT) en nuttigden wij allen zakken chips als avondeten.
Omdat de buschauffeur na drie keer vragen helaas vergat te stoppen in Göztepe moesten we om middernacht nog hopen op een bus van Kadiköy naar ons appartement. (Want €1,50 voor een mini-busje naar huis betalen vinden wij Hollanders te duur, de bus kost namelijk een euro minder) Godzijdank reed er een en een half uurtje later kon ik mij moe in mijn bed nestelen. Wat hebben we hiervan geleerd: Turkije is niet zoals Nederland. Hier bellen ze niet de ANWB want het duurt toch vijf uur voor er iemand komt en zelf het probleem oplossen is dus efficienter. En die Turkse tijden daar kun je dus never nooit van op aan.
Vandaag had ik een vrije dag dus tijd genoeg om bij te komen. In de bakker tegenover ons appartement kon ik nog mooi even aan mijn Turks werken. Ik kon al verstaan dat de lieve man vroeg naar mijn naam (Benim adem Simone), mijn nationaliteit (Hollandaliyim), en mijn gemoedstoestand (Iyiyim = I am fine). Mijn eerste Turkse conversatie! De volgende keer zal ik vragen naar zijn naam. Het is nu al mijn lievelingsturk want ik krijg bij ieder bezoek een gratis lekkernij. Kijk, zo bind je je klanten aan je!
Morgen heb ik weer een Turkse les en daarna TV Commercial Practicum. Voor zover ik weet gaan we zelf een reclame maken. Heel journalistiek. Als ik thuis kom wacht mij een Spaans avondmaal want huisgenoot Marc gaat Spaans voor ons koken. Nu al zin in.
Zo zeurend waren je WhatsAppjes niet hoor! Topblog.
BeantwoordenVerwijderen