De adembenemende gatenkaas Cappadocia

En toen waren we alweer drie weken verder. De sneeuw heeft plaatsgemaakt voor hyacinten en viooltjes en door mijn raam schijnt een prachtig lentezonnetje dat voelt als een brandende zomerzon. Dit weekend was mijn mooiste Turkse weekend tot nu toe. Ik was in Cappadocia, een provincie ongeveer 10 uur rijden van Istanbul vandaan. Het landschap bestaat uit tufsteenlandschap ontstaan door uitbarstingen van de Dagi-vulkanen en uit kalksteen. Bovengronds is het al een plaatje maar helemaal leuk wordt het als je een kijkje onder de grond neemt. Cappadocia heeft namelijk ondergrondse steden die waarschijnlijk stammen uit het bronzen tijdperk. Het meest gebruikt werden ze in de Byzantijnse tijd. De bevolking, inclusief al het vee, verborg zich onder de grond als de vijand naderde. Zij konden zich daar maximaal drie maanden schuil houden! Ook bovengronds leefden de mensen in uitgehakte huizen en het bizarre, dat doen ze nog steeds! Door al deze gaten ziet het landschap er uit als een gatenkaas. Een adembenemende gatenkaas. Cappadocia staat dan ook op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

Twee weken geleden organiseerde onze universiteit al een trip naar Cappadocia maar die vond ik te kort. Een aanbod van de facebookgroep We Love Istanbul klonk mij beter in de oren. We vertrokken donderdagavond en zouden dan de hele vrijdag en zaterdag en nog wat uurtjes op zondag in Cappadocia zijn. Samen met Roos, ook uit Nederland, besloot ik deze trip te joinen.

Omdat ik niet in kon schatten wat voor busreis dit zou worden: een rustige of een heftige, besloot ik mijn kussen én mijn wodka mee te nemen. En dat was een goede keuze: beiden kwamen van pas. We hadden een hele leuke groep en hebben dan ook ontzettend veel schik gehad.  

Wat we onder andere gedaan hebben: een pottery bezocht (waar we Roos naar voren duwde als vrijwilliger dus die mocht ervaren hoe moeilijk dat was, een potje maken), de ondergrondse stad Derenkuyu bezocht, door verschillende valleien gewandeld waaronder de Love Valley (vanwege rotsen die wel wat weg hebben van penissen) en een Turkse avond gehad met buikdanseressen, traditionele en religieuze dansen en heel veel wodka.

Ook heb ik voor het eerst in mijn leven rond gescheurd op een quat! Dit stond niet op het programma maar Roos en ik wilden dit toch heel graag doen. Met wat metgezellen keerde wij vrijdagavond niet terug naar het hotel maar gingen we op eigen houtje op zoek naar het beste quad aanbod. Omdat er half-Turken onder ons waren die niet akkoord gingen met de toeristenprijs scheurden wij even later voor maar 25 TL per persoon (ongeveer 12 euro) door de zandvlaktes van Cappadocia. Twee uur lang! Onze gids was een jochie met een leren jack dat zwoor dat hij 14 was maar er nog jonger uit zag. Deze schattige gids reed voor ons uit op een scooter, zonder helm. Wij droegen wel helmen en zagen eruit als 1e wereldoorlog soldaatjes. De gids liet ons plekken zien waar we met de bus niet konden komen en we hebben ook een gigantische berg beklommen tijdens zonsondergang. Uitzicht was onbeschrijflijk mooi. Helaas heb ik de quadfoto's nog niet in mijn bezit maar die wil ik jullie niet onthouden dus die volgen hopelijk snel. Hier wel wat andere jaloersmakende kiekjes. 

Salt Lake

Lunchen op een gloednieuw terras met adembenemend uitzicht

De vrouw met 150 baby's

Zondag 4 maart 

Soms ontmoet je op de vreemdste momenten of plekken bijzondere personen die heel ver van jezelf af staan maar toch heel leuk zijn. Vandaag was zo’n dag. Ik was voor een schoolopdracht op zoek naar een social issue in Istanbul. Straatkinderen bijvoorbeeld of kinderen die door hun ouders gedwongen worden geld te verdienen en daardoor niet naar school gaan. Ik vond een jochie dat zakdoekjes verkocht. In mijn beste Turks stelde ik hem wat vragen maar al snel werd mij duidelijk dat dit gewoon zijn weekend baantje was en dat hij doordeweeks gewoon naar school ging. Niks verkeerds aan, geen social issue.

Ik sjokte wat door de stad, wilde het al bijna opgeven, toen ik een man op een deken en tussen kranten en ander materiaal druk bezig zag met roze stof en een jutenzak. Van een afstandje maakte ik stiekem foto’s. Ik had geen flauw idee wat de man aan het doen was en liep op hem af om zijn bezigheden beter te bekijken. Nu vielen mij pas zijn borsten in de gebreide trui op. Het was een dame met een kort kapsel. Ik knielde en ze keek op en vroeg in het Turks hoe het met me ging. Overdonderd als ik altijd ben door de Turkse woorden viel ik stil en keek haar vragend aan. Ze vroeg in het Engels welke taal ik sprak. “English.” Tot mijn verbazing sprak zij dus ook Engels. En niet gebrekkig, beter dan ik het zelf beheers. Hoe kwam het dat ze zo goed Engels sprak? Ze had 1,5 jaar aan de universiteit van Colombia gestudeerd. Rechten.

Ik vroeg haar wat ze aan het doen was. Ze was een jurk aan het maken voor haar 5-jarige dochter. Haar dochter zat ergens in een social center en zij was hier iedere dag zij ze. Had ze dan geen huis? Nee ze had geen werk en geen huis. Wel een uitkering want dat krijg je hier vanaf je 50^e en dat was ze. Haar naam was Turks en veel te  moeilijk dus vroeg ik haar hem voor me op te schrijven: Saziyer Yurtsever Mertogdu. Een hele mond vol.

Ondertussen bleven regelmatig voorbijgangers even staan om naar dat buitenlandse meisje te kijken die daar bij die zwerver was gaan zitten. Af en toe keek ik om en glimlachte ik naar ze, dan liepen ze weer door. Saziyer was zo druk aan het vertellen dat ze de materialen voor de jurk even had neergelegd. Ik vroeg haar of ze nog meer kinderen had. En toen vertelde ze iets vreemds. “Eigenlijk heb ik niet een baby maar 150 baby’s. In het ziekenhuis wisselden de doktoren mijn baby iedere dag om voor een andere. Ik gaf ze de borst, zorgde voor ze en beschouw ze alle 150 als mijn kinderen. Soms ontkenden de zusters dat ze de baby’s steeds wisselden en soms zeiden ze dat ze alle 150 van mij waren.” Ik vroeg mij af voor welke van die 150 kinderen ze deze jurk dan aan het maken was maar nu had ze blijkbaar nog maar één kind.

Ik begon te begrijpen waarom die voorbijgangers dit tafereel toch zo interessant leken te vinden. Ik zat te praten met een vrouw die ze waarschijnlijk niet allemaal op een rijtje had. En toch was het een schat van een mens. Ze schreef haar telefoonnummer voor me op en zei dat ze me altijd wilde helpen met vertalen of tolken.  Toen hing ze nog een ellenlang verhaal op over de regering die haar en de straatkinderen overal volgden: “Je kunt wel naar een ander land gaan maar ze houden je toch in de gaten met satellieten besturen daarmee je hele brein. Die kinderen worden gebruikt als slaven en al het geld dat ze verdienen moeten ze ’s avonds afgeven.”

Na zo’n twintig minuten met Saziyer in het zonnetje doorgebracht te hebben wist ik niet meer hoe ik nog serieus op haar bizarre verhalen in moest gaan. Ik vond het tijd worden om op te stappen. Maar niet voor ik deze bijzondere vrouw had gefotografeerd. Saziyer kon prima doorgaan voor mijn huiswerk. Een dakloze vrouw, tikkeltje gestoord, dat mag best onder social issue geschaard worden. En ik ben zeker van plan haar nog eens een bezoekje te brengen. Een vriendin met zoveel fantasie, daar kun je een hoop schik aan beleven.