De vrouw met 150 baby's

Zondag 4 maart 

Soms ontmoet je op de vreemdste momenten of plekken bijzondere personen die heel ver van jezelf af staan maar toch heel leuk zijn. Vandaag was zo’n dag. Ik was voor een schoolopdracht op zoek naar een social issue in Istanbul. Straatkinderen bijvoorbeeld of kinderen die door hun ouders gedwongen worden geld te verdienen en daardoor niet naar school gaan. Ik vond een jochie dat zakdoekjes verkocht. In mijn beste Turks stelde ik hem wat vragen maar al snel werd mij duidelijk dat dit gewoon zijn weekend baantje was en dat hij doordeweeks gewoon naar school ging. Niks verkeerds aan, geen social issue.

Ik sjokte wat door de stad, wilde het al bijna opgeven, toen ik een man op een deken en tussen kranten en ander materiaal druk bezig zag met roze stof en een jutenzak. Van een afstandje maakte ik stiekem foto’s. Ik had geen flauw idee wat de man aan het doen was en liep op hem af om zijn bezigheden beter te bekijken. Nu vielen mij pas zijn borsten in de gebreide trui op. Het was een dame met een kort kapsel. Ik knielde en ze keek op en vroeg in het Turks hoe het met me ging. Overdonderd als ik altijd ben door de Turkse woorden viel ik stil en keek haar vragend aan. Ze vroeg in het Engels welke taal ik sprak. “English.” Tot mijn verbazing sprak zij dus ook Engels. En niet gebrekkig, beter dan ik het zelf beheers. Hoe kwam het dat ze zo goed Engels sprak? Ze had 1,5 jaar aan de universiteit van Colombia gestudeerd. Rechten.

Ik vroeg haar wat ze aan het doen was. Ze was een jurk aan het maken voor haar 5-jarige dochter. Haar dochter zat ergens in een social center en zij was hier iedere dag zij ze. Had ze dan geen huis? Nee ze had geen werk en geen huis. Wel een uitkering want dat krijg je hier vanaf je 50^e en dat was ze. Haar naam was Turks en veel te  moeilijk dus vroeg ik haar hem voor me op te schrijven: Saziyer Yurtsever Mertogdu. Een hele mond vol.

Ondertussen bleven regelmatig voorbijgangers even staan om naar dat buitenlandse meisje te kijken die daar bij die zwerver was gaan zitten. Af en toe keek ik om en glimlachte ik naar ze, dan liepen ze weer door. Saziyer was zo druk aan het vertellen dat ze de materialen voor de jurk even had neergelegd. Ik vroeg haar of ze nog meer kinderen had. En toen vertelde ze iets vreemds. “Eigenlijk heb ik niet een baby maar 150 baby’s. In het ziekenhuis wisselden de doktoren mijn baby iedere dag om voor een andere. Ik gaf ze de borst, zorgde voor ze en beschouw ze alle 150 als mijn kinderen. Soms ontkenden de zusters dat ze de baby’s steeds wisselden en soms zeiden ze dat ze alle 150 van mij waren.” Ik vroeg mij af voor welke van die 150 kinderen ze deze jurk dan aan het maken was maar nu had ze blijkbaar nog maar één kind.

Ik begon te begrijpen waarom die voorbijgangers dit tafereel toch zo interessant leken te vinden. Ik zat te praten met een vrouw die ze waarschijnlijk niet allemaal op een rijtje had. En toch was het een schat van een mens. Ze schreef haar telefoonnummer voor me op en zei dat ze me altijd wilde helpen met vertalen of tolken.  Toen hing ze nog een ellenlang verhaal op over de regering die haar en de straatkinderen overal volgden: “Je kunt wel naar een ander land gaan maar ze houden je toch in de gaten met satellieten besturen daarmee je hele brein. Die kinderen worden gebruikt als slaven en al het geld dat ze verdienen moeten ze ’s avonds afgeven.”

Na zo’n twintig minuten met Saziyer in het zonnetje doorgebracht te hebben wist ik niet meer hoe ik nog serieus op haar bizarre verhalen in moest gaan. Ik vond het tijd worden om op te stappen. Maar niet voor ik deze bijzondere vrouw had gefotografeerd. Saziyer kon prima doorgaan voor mijn huiswerk. Een dakloze vrouw, tikkeltje gestoord, dat mag best onder social issue geschaard worden. En ik ben zeker van plan haar nog eens een bezoekje te brengen. Een vriendin met zoveel fantasie, daar kun je een hoop schik aan beleven.