De laatste loodjes en het eerste afscheid

Dit schrijvende heb ik nog maar 2,5 week Istanbul te gaan. 17 dagen. 336 zonnige uren in Turkije. Misschien een paar daar van met regen. De tijd gaat zo snel. Begin mei was ik even lekker in Nederland waar ik met vrienden en familie mijn 21ste verjaardag, koninginnedag en bevrijdingsdag vierde. Daarna moest ik al aan de slag voor mijn finals. Vanwege mijn vele creatieve praktijkvakken was dat vooral de straat op om foto's te maken. Ik heb een project gedaan over BLUE MONDAY. Waarvoor ik zeven mensen, waaronder mezelf, een tikkie depressief heb geportretteerd. Met het einde van onze Erasmusperiode in zicht was het inleven niet zo moeilijk. Een Turks meisje barstte zelfs echt in tranen uit omdat haar Poolse liefde, Pawel die ook op de foto's staat, een dag later al naar huis zou gaan. En zij blijft in Turkije. Liefde op afstand, dat is niet altijd even makkelijk, daar kan ik inmiddels over meepraten.

(Zelfportret, Tracey uit Duitsland, Julia uit Duitsland, Esin uit Turkije, Pawel uit Polen, Leonie uit Duitslands en Michel uit Nederland)

Voor een ander project heb ik de stranden rondom Istanbul afgestruind op zoek naar maffe en bijzondere objecten die daar door mensen achter waren gelaten. Dit omdat ik altijd benieuwd ben naar het verhaal erachter. Ik zag bijvoorbeeld eens een duikerspak (daar ontstond het idee) en dan vraag ik me af of de eigenaar soms ergens op de zeebodem ligt. Het leverde het volgende resultaat op.

The dog and his giant straw (Göztepe)

 Red chair (Burgaz Ada) 

  Dracula (Burgaz Ada)

  The lonely shoe (Ağva, Black sea) 

 Devil eye (Ağva, Black sea)

   Bunny (Burgaz Ada)

 The White underpants (Göztepe)

Cheeky girl (Bostanci)

Tot slot moest ik ook nog mijn lievelingswijk filmen of fotograferen en de sfeer in het resultaat naar voren laten komen. Ik bezocht afgelopen woensdag met vriendinnetje Julia (op de derde depri-foto) de wijk Fatih en ik besloot meteen dat dat bij deze mijn lievelingswijk was. Niet toeristisch, heel veel boerka's, een combinatie van mooie oude en vervallen oude gebouwen. Alles bij elkaar een erg pure wijk met veel zigzaggende en op heuvels gelegen straatjes.    

Naast foto's maken ben ik de afgelopen weken naar een vintagemarkt (alhoewel meer rommelmarkt) geweest. Wonder boven wonder heb ik daar niks gekocht! Ook de wekelijkse markt in Kadiköy heb ik niet overgeslagen. Ik ben begonnen met mijn souveniersjacht dus ik heb erg veel gewinkeld. Deze week heb ik ook mijn record 'moskeeën bezoeken op één dag' verbroken. De teller staat nu op vijf! Ook heb ik een docent en het hoofd televisie van de HU ontmoet. Zij namen mij mee uit eten en daar kon ik lekker mijn verhaal doen (lees klagen) over Yeditepe en zij konden zich daar na een bezoek de dag ervoor goed in vinden. Het was wel erg gezellig en ik heb nog nooit in zo'n sjiek restaurant gegeten. Toen ik van stoel wisselde en mijn bestek naar de overkant van de tafel schoof stoven er drie obers op me af die alles weer perfect gerangschikt voor me neerlegde. Nieuwe ervaring rijker. 

Vandaag had ik mijn Turkse examen dat erg makkelijk was. Helaas blijft Turks spreken in het dagelijks leven nog wel moeilijk. Volgende week heb ik nog mijn tentamen filmstudies waarvoor ik de film La Haine moet analyseren. Prachtige film over het conflict tussen jongeren en politie in de banlieus van Parijs.

Het einde van het schooljaar inzicht betekent ook het startschot voor Goodbye Partys. Vorig weekend heb ik al afscheid genomen van mijn Poolse vriend Pawel. Dat viel nog best tegen. Al die tijd dacht ik dat de meeste contacten eigenlijk vrij oppervlakkig waren maar wanneer je beseft dat je toch zoveel meegemaakt hebt hier en dat je die mensen waarschijnlijk nooit meer zult zien, dat is een heel raar gevoel. Ik ben vooral met Duitsers opgetrokken en mijn vriendin Julia en vriend Pidder wonen beiden in Hamburg dus ik ga hen zeker nog een keer opzoeken.

Komende week ga ik dus nog genieten van de laatste dagen en van 3 tot 7 juni ga ik met Julia en Leonie naar Athene. Mochten we tijd hebben dan op de terugweg ook even langs Thessaloniki. Als ik op 8 juni 's ochtends terugkom moet ik al uit mijn appartement dus dan is het koffer inpakken en nog drie nachten bij Julia slapen voor ik maandagmorgen 11 juni naar huis vlieg.

Istanbul, ik ga nog even heel erg van je genieten en Nederland, bereid je vast voor op mijn komst!

Een kijkje in de straten van Istanbul

Als je als beginnende fotograaf nog altijd met je spiksplinternieuwe Canon D600 aan het worstelen bent, is het best fijn als je Italiaanse fotografiedocente je wijst op een gratis fotografie workshop. Dankzij haar oplettendheid was ik de afgelopen twee dagen een van de gelukkige deelnemers die drie dagen aan de zijde van de Romeense fotograaf Serban Mestecaneanu de ins en outs over streetphotography mochten leren.

Mestecaneanu is een freelance journalist uit Boekarest die zich focust op culturele en sociale projecten. Zijn werk is internationaal tentoongesteld en hij bracht twee boeken met zijn werk uit. Fijn was dat hij naast een goede fotograaf ook ontzettend aardig was en perfect Engels sprak. Dat is in een stad als Istanbul nog niet zo vanzelfsprekend namelijk. Maar Mestecaneanu is dan ook niet Turks maar Roemeens.

Dag 1 was een theoriedagje. Eigenlijk de belangrijkste dag die ik door een trip door Istanbul moest missen. Gelukkig heb ik toch nog het een en ander op kunnen steken van de aantekeningen van anderen. Op dag 2 werden we de straat opgestuurd. Het leuke aan streetphotography is dat alles mag en kan. Stiekeme foto’s maken, om goedkeuring vragen of mensen laten poseren. Bij een goede foto moet je de straat bijna kunnen ruiken. Best een uitdaging.  

Dik vier uur heb ik gister op de straat doorgebracht met kiekjes schieten. In éen van die uren moesten we precies 36 foto’s maken waarvan je er geen enkele mocht deleten. Zo wilde onze Romeense expert ons onder druk laten werken. En onder druk stond ik. Een stressvol uurtje was het.

Hieronder wat fragmenten uit het Istanbulse straatleven, geschoten tijdens de workshop. 

   

De adembenemende gatenkaas Cappadocia

En toen waren we alweer drie weken verder. De sneeuw heeft plaatsgemaakt voor hyacinten en viooltjes en door mijn raam schijnt een prachtig lentezonnetje dat voelt als een brandende zomerzon. Dit weekend was mijn mooiste Turkse weekend tot nu toe. Ik was in Cappadocia, een provincie ongeveer 10 uur rijden van Istanbul vandaan. Het landschap bestaat uit tufsteenlandschap ontstaan door uitbarstingen van de Dagi-vulkanen en uit kalksteen. Bovengronds is het al een plaatje maar helemaal leuk wordt het als je een kijkje onder de grond neemt. Cappadocia heeft namelijk ondergrondse steden die waarschijnlijk stammen uit het bronzen tijdperk. Het meest gebruikt werden ze in de Byzantijnse tijd. De bevolking, inclusief al het vee, verborg zich onder de grond als de vijand naderde. Zij konden zich daar maximaal drie maanden schuil houden! Ook bovengronds leefden de mensen in uitgehakte huizen en het bizarre, dat doen ze nog steeds! Door al deze gaten ziet het landschap er uit als een gatenkaas. Een adembenemende gatenkaas. Cappadocia staat dan ook op de werelderfgoedlijst van UNESCO.

Twee weken geleden organiseerde onze universiteit al een trip naar Cappadocia maar die vond ik te kort. Een aanbod van de facebookgroep We Love Istanbul klonk mij beter in de oren. We vertrokken donderdagavond en zouden dan de hele vrijdag en zaterdag en nog wat uurtjes op zondag in Cappadocia zijn. Samen met Roos, ook uit Nederland, besloot ik deze trip te joinen.

Omdat ik niet in kon schatten wat voor busreis dit zou worden: een rustige of een heftige, besloot ik mijn kussen én mijn wodka mee te nemen. En dat was een goede keuze: beiden kwamen van pas. We hadden een hele leuke groep en hebben dan ook ontzettend veel schik gehad.  

Wat we onder andere gedaan hebben: een pottery bezocht (waar we Roos naar voren duwde als vrijwilliger dus die mocht ervaren hoe moeilijk dat was, een potje maken), de ondergrondse stad Derenkuyu bezocht, door verschillende valleien gewandeld waaronder de Love Valley (vanwege rotsen die wel wat weg hebben van penissen) en een Turkse avond gehad met buikdanseressen, traditionele en religieuze dansen en heel veel wodka.

Ook heb ik voor het eerst in mijn leven rond gescheurd op een quat! Dit stond niet op het programma maar Roos en ik wilden dit toch heel graag doen. Met wat metgezellen keerde wij vrijdagavond niet terug naar het hotel maar gingen we op eigen houtje op zoek naar het beste quad aanbod. Omdat er half-Turken onder ons waren die niet akkoord gingen met de toeristenprijs scheurden wij even later voor maar 25 TL per persoon (ongeveer 12 euro) door de zandvlaktes van Cappadocia. Twee uur lang! Onze gids was een jochie met een leren jack dat zwoor dat hij 14 was maar er nog jonger uit zag. Deze schattige gids reed voor ons uit op een scooter, zonder helm. Wij droegen wel helmen en zagen eruit als 1e wereldoorlog soldaatjes. De gids liet ons plekken zien waar we met de bus niet konden komen en we hebben ook een gigantische berg beklommen tijdens zonsondergang. Uitzicht was onbeschrijflijk mooi. Helaas heb ik de quadfoto's nog niet in mijn bezit maar die wil ik jullie niet onthouden dus die volgen hopelijk snel. Hier wel wat andere jaloersmakende kiekjes. 

Salt Lake

Lunchen op een gloednieuw terras met adembenemend uitzicht

De vrouw met 150 baby's

Zondag 4 maart 

Soms ontmoet je op de vreemdste momenten of plekken bijzondere personen die heel ver van jezelf af staan maar toch heel leuk zijn. Vandaag was zo’n dag. Ik was voor een schoolopdracht op zoek naar een social issue in Istanbul. Straatkinderen bijvoorbeeld of kinderen die door hun ouders gedwongen worden geld te verdienen en daardoor niet naar school gaan. Ik vond een jochie dat zakdoekjes verkocht. In mijn beste Turks stelde ik hem wat vragen maar al snel werd mij duidelijk dat dit gewoon zijn weekend baantje was en dat hij doordeweeks gewoon naar school ging. Niks verkeerds aan, geen social issue.

Ik sjokte wat door de stad, wilde het al bijna opgeven, toen ik een man op een deken en tussen kranten en ander materiaal druk bezig zag met roze stof en een jutenzak. Van een afstandje maakte ik stiekem foto’s. Ik had geen flauw idee wat de man aan het doen was en liep op hem af om zijn bezigheden beter te bekijken. Nu vielen mij pas zijn borsten in de gebreide trui op. Het was een dame met een kort kapsel. Ik knielde en ze keek op en vroeg in het Turks hoe het met me ging. Overdonderd als ik altijd ben door de Turkse woorden viel ik stil en keek haar vragend aan. Ze vroeg in het Engels welke taal ik sprak. “English.” Tot mijn verbazing sprak zij dus ook Engels. En niet gebrekkig, beter dan ik het zelf beheers. Hoe kwam het dat ze zo goed Engels sprak? Ze had 1,5 jaar aan de universiteit van Colombia gestudeerd. Rechten.

Ik vroeg haar wat ze aan het doen was. Ze was een jurk aan het maken voor haar 5-jarige dochter. Haar dochter zat ergens in een social center en zij was hier iedere dag zij ze. Had ze dan geen huis? Nee ze had geen werk en geen huis. Wel een uitkering want dat krijg je hier vanaf je 50^e en dat was ze. Haar naam was Turks en veel te  moeilijk dus vroeg ik haar hem voor me op te schrijven: Saziyer Yurtsever Mertogdu. Een hele mond vol.

Ondertussen bleven regelmatig voorbijgangers even staan om naar dat buitenlandse meisje te kijken die daar bij die zwerver was gaan zitten. Af en toe keek ik om en glimlachte ik naar ze, dan liepen ze weer door. Saziyer was zo druk aan het vertellen dat ze de materialen voor de jurk even had neergelegd. Ik vroeg haar of ze nog meer kinderen had. En toen vertelde ze iets vreemds. “Eigenlijk heb ik niet een baby maar 150 baby’s. In het ziekenhuis wisselden de doktoren mijn baby iedere dag om voor een andere. Ik gaf ze de borst, zorgde voor ze en beschouw ze alle 150 als mijn kinderen. Soms ontkenden de zusters dat ze de baby’s steeds wisselden en soms zeiden ze dat ze alle 150 van mij waren.” Ik vroeg mij af voor welke van die 150 kinderen ze deze jurk dan aan het maken was maar nu had ze blijkbaar nog maar één kind.

Ik begon te begrijpen waarom die voorbijgangers dit tafereel toch zo interessant leken te vinden. Ik zat te praten met een vrouw die ze waarschijnlijk niet allemaal op een rijtje had. En toch was het een schat van een mens. Ze schreef haar telefoonnummer voor me op en zei dat ze me altijd wilde helpen met vertalen of tolken.  Toen hing ze nog een ellenlang verhaal op over de regering die haar en de straatkinderen overal volgden: “Je kunt wel naar een ander land gaan maar ze houden je toch in de gaten met satellieten besturen daarmee je hele brein. Die kinderen worden gebruikt als slaven en al het geld dat ze verdienen moeten ze ’s avonds afgeven.”

Na zo’n twintig minuten met Saziyer in het zonnetje doorgebracht te hebben wist ik niet meer hoe ik nog serieus op haar bizarre verhalen in moest gaan. Ik vond het tijd worden om op te stappen. Maar niet voor ik deze bijzondere vrouw had gefotografeerd. Saziyer kon prima doorgaan voor mijn huiswerk. Een dakloze vrouw, tikkeltje gestoord, dat mag best onder social issue geschaard worden. En ik ben zeker van plan haar nog eens een bezoekje te brengen. Een vriendin met zoveel fantasie, daar kun je een hoop schik aan beleven.     

Het zware leven van een Erasmusstudent

De reden van mijn verblijf in het buitenland is natuurlijk mijn studie. Ik ben vrij in mijn vakkenkeuze maar al mijn vakken zijn nog enigszins gerelateerd aan Journalistiek. Wel heb ik er bewust voor gekozen lekker creatief bezig te zijn en wil ik zo min mogelijk dikke Engelse pillen bestuderen. In plaats daarvan bestaat mijn huiswerk tot nu toe uit films kijken, tekenen en foto’s maken.

Over 9 dagen brengt Jeroen mijn spiksplinternieuwe spiegelreflex uit Nederland voor me mee. Tot die tijd gebruik ik mijn compactcamera. De eerste opdracht voor mijn ‘editorial photography’- les was een omgevingsportret. Bij deze les mogen we niet stiekem plaatjes schieten maar moet je de mensen om toestemming vragen en hun verhaal kunnen vertellen. De taal is voor ons daarom een grote drempel. Zaterdag hoopte ik in Kadiköy iets geschikts te vinden. En dat vond ik. Aan de kade stond een man suikerspinnen te voorkopen vanuit een witte auto. Op het dak van de auto stonden roze suikerspinnen in rekjes en in de achterklep had hij zijn eigen suikerspinmachine. Prachtplaatje. Ik maakte hem met handen en voeten duidelijk dat ik student was en hem wilde fotograferen voor een opdracht. Hij vond het prima. Ik stelde me voor en zijn naam krabbelde hij op mijn kladblokje, ik heb hem nog niet geheel kunnen ontcijferen. Daar hield mijn Turks op. Mijn Engelse pogingen waren weinig succesvol maar toen sprong mijn reddende Engel bij, een student die spontaan mijn vragen in het Turks ging vertalen en de antwoorden van de man aan mij doorspeelde. Hij deed dit werk al meer dan 40 jaar, startte op zijn 8^ste. Toen had hij nog niet zo’n elektrische suikerspinmachine maar draaide hij de machine met zijn voet aan.

 

Voor ‘Filmstudies’ analyseren we films. Huiswerk was The Wizard of Oz kijken, uit 1939. De liedjes spoken nog steeds door mijn hoofd. Vandaag had ik mijn eerste les van ‘Creative Thinking and Visualization Strategys’. Het ging over metaforen en we hadden een uur de tijd om een cartoon te maken bij de tekst: Hunting for a new job. Dat was in een kwartiertje geklaard en hoppa richting huis. Voor ‘Journalism Workshop’ was de opdracht een stukje schrijven over Nederland. Tradities, Amsterdam, toerisme e.d. Dank nog aan Wikipedia.

U hoort wel, het is hier prima vertoeven. Huisgenoot Marc is na school urenlang met zijn bouwkunde huiswerk bezig. Ik daarentegen mag foto’s maken, films kijken en hier en daar wat Turkse woordjes stampen. Het is waar. Het leven van een Erasmusstudent bestaat  voornamelijk uit party’en en vakantie houden.

Turkse tijden, Turkse praktijken

Na 17 dagen in Turkije houd ik inmiddels wel rekening met Turkse tijden. Om 10.00 uur vertrekken betekent om 10.15 uur vertrekken, tien minuten met de bus is eigenlijk het dubbele en om 20.00 uur terugkomst van een excursie kan dus zomaar middernacht worden. Dat was gister het geval.

Om 10 uur 's ochtends verzamelden we ons voor de Rektörluk, een gebouw op de campus, voor een excursie naar Bursa. Bursa is de op drie na grootste stad van Turkije en heeft een rijke geschiedenis, aldus Wikipedia. Een kwartiertje later vertrokken we. Een zonnige dag en dat kwam goed uit want ik wilde vandaag ook wat foto-opdrachten voor school doen, ik volg namelijk twee fotografievakken.

Met de bus en de ferry en weer de bus bereikten we het besneeuwde en hoog in de bergen gelegen dorp Cumalikizik, 10 km van Bursa vandaan, waar we een traditioneel ontbijt zouden gaan nuttigen. Ontbeten had ik natuurlijk al lang want ik was van mijn stokje gegaan als ik tot half twee had moeten wachten voor ik wat mocht eten. Maar ik had nog genoeg ruimte in mijn buik voor brood met yoghurtachtige kaas en honing, met kaas gevulde aardappel, kruidenpannenkoekjes en Turkse thee. Na het ontbijt en de Turkse toilet experience hielp een van de buddy's me met mijn foto-opdracht: een omgevingsportret. Naast dit portret moest ik ook informatie verzamelen over de persoon zoals leeftijd, naam en beroep. Maar zoiets gaat nogal moeilijk als je pas net twee Turkse lessen hebt gehad. De mensen wilden allemaal wel poseren maar het perfecte portret heb ik nog niet kunnen maken. Gelukkig heb ik nog een week. Hier wat kiekjes.

Toen op na Bursa. De tijd tikte aardig door en ik vind het dan ook erg jammer dat we eigenlijk zo weinig van de stad gezien hebben. We bezochten de Green Tomb en de Ulu Cami moskee en na een kop thee en Turks lekkernij moesten we alweer de bus in om terug naar huis te gaan. Helaas liep de terugreis minder voorspoedig dan de heenreis: buspech. De motor was oververhit en er was geen water of koelvloeistof in de bus aanwezig. Daarom werden we vriendelijk verzocht al onze waterflesjes in te leveren en daarmee zouden de buddys de motor wel weer aan de praat krijgen. Ik vond het een mal idee en hield mijn water dan ook liever in mijn tas. Daar spoelde ik nadat ik even later honger kreeg dan ook mooi al mijn chocoladesnoepjes mee weg. Na heel veel chocoladesnoepjes, goede gesprekken met vriendin Julia en zeurende WhatsAppjes naar vriendlief startte anderhalf uur later de motor weer. Hoezee! Inmiddels had iedereen wel honger gekregen dus brachten wij een bezoekje aan een buitengewoon luxe tankstationrestaurant (NOT) en nuttigden wij allen zakken chips als avondeten.

Omdat de buschauffeur na drie keer vragen helaas vergat te stoppen in Göztepe moesten we om middernacht nog hopen op een bus van Kadiköy naar ons appartement. (Want €1,50 voor een mini-busje naar huis betalen vinden wij Hollanders te duur, de bus kost namelijk een euro minder) Godzijdank reed er een en een half uurtje later kon ik mij moe in mijn bed nestelen. Wat hebben we hiervan geleerd: Turkije is niet zoals Nederland. Hier bellen ze niet de ANWB want het duurt toch vijf uur voor er iemand komt en zelf het probleem oplossen is dus efficienter. En die Turkse tijden daar kun je dus never nooit van op aan.

Vandaag had ik een vrije dag dus tijd genoeg om bij te komen. In de bakker tegenover ons appartement kon ik nog mooi even aan mijn Turks werken. Ik kon al verstaan dat de lieve man vroeg naar mijn naam (Benim adem Simone), mijn nationaliteit (Hollandaliyim), en mijn gemoedstoestand (Iyiyim = I am fine). Mijn eerste Turkse conversatie! De volgende keer zal ik vragen naar zijn naam. Het is nu al mijn lievelingsturk want ik krijg bij ieder bezoek een gratis lekkernij. Kijk, zo bind je je klanten aan je!

Morgen heb ik weer een Turkse les en daarna TV Commercial Practicum. Voor zover ik weet gaan we zelf een reclame maken. Heel journalistiek. Als ik thuis kom wacht mij een Spaans avondmaal want huisgenoot Marc gaat Spaans voor ons koken. Nu al zin in.   

Overleven in Istanbul

Maandag 13 februari

Met Moskee-oproepen die door het raam heen galmen neem ik eens de tijd om op te schrijven hoe mijn eerste dagen in Istanbul zijn verlopen. De nacht van vrijdag op zaterdag kwam ik met behoorlijk wat hulp van lotgenoot Nuran op de Universiteit Yeditepe aan. Waar niemand Engels spreekt. Godzijdank had ik Nuran de eerste dagen aan mijn zijde om de belangrijkste zaken hier te regelen. Onze wegen splitsten toen ik besloot niet met Nuran in een appartement vlakbij Yeditepe University te gaan wonen maar in Göztepe, dichter bij het centrum met wat meer leven in de brouwerij.

 

Dit was mijn uitzicht de eerste dagen, toen ik nog op de Universiteit woonde.

En dit was mijn uitzicht een paar dagen geleden vanuit mijn huidige appartement.

Bij de moskee recht tegenover ons huis zie ik mannen zich ontdoen van schoenen en mutsen om zich te wassen voorafgaand aan het gebed. En zo ervaar ik meer het echte Istanbul. Met mijn Hollandse huisgenoot Michel kan ik zonder taalbarrière praten over thuis en hoe anders het hier is. Van mijn Spaanse huisgenoot Marc leer ik Spaanse woordjes en hij behandelt me echt als de dame des huizes. Daar kunnen Nederlandse mannen nog wat van leren.

Communiceren is hier wel een probleem af en toe. In het Europese Istanbul zijn ze gewend aan toeristen maar in het Aziatische gedeelte, waar ik vertoef, spreken ze vaak geen woord Engels. Een broodje bestellen, of een wijntje, is dan al een groot avontuur. Zo heb ik al een avond rode wijn moeten drinken omdat ik faalde in het bestellen van witte. Een andere avond zat ik aan de non-alcoholische mix terwijl ik dus echt niet de bob was. Maar ja die Turkse menukaart hè. Rijden zou ik hier trouwens niet eens durven. Een grote chaos ie het op de weg.

Naast het avontuur van communiceren heb ik mezelf ook al buiten mijn appartement weten te sluiten. The story of the semester.

Zaterdagochtend. Marc en ik staan op het punt de deur uit te gaan voor de busexcursie naar Europa. Chaotisch als ik ben, ben ik natuurlijk weer mijn sleutels kwijt. Wanneer ik Marc vraag nog even te wachten loop ik naar mijn kamer om daar te zoeken. Maar, ik krijg mijn kamerdeur met geen mogelijkheid meer open. ”Huh, Hoe kan dit?” Vraag ik mij af. Ook Marc probeert met alle macht mijn deur open te krijgen, ook met zijn sleutels, maar ik heb het blijkbaar voor elkaar gekregen mijn deur op slot te doen, zonder sleutel. En een sleutel, die hebben we dus niet. Ik besluit meteen mijn huisbaas te sms’en en toch maar mee op excursie te gaan. (Wat overigens een hele leuke dag was met mijn nieuwe vriendin Julia als gids omdat zij leuker vertelde dan onze gids.) Aan het begin van de avond zou ik mijn huisbaas Tolga voor mijn appartement ontmoeten, maar enkele minuten voor onze afspraak belt hij op met de mededeling dat hij geen reservesleutel heeft en ook geen sleutel van mijn slaapkamerdeur. Of ik het niet met een creditcard kan proberen. Hij zou wel naar de locksmith gaan om naar een passende sleutel te vragen. Omdat mijn huisgenoten pas laat thuis zouden komen besluit ik maar met mijn Franse vriendin Sarah mee naar huis te gaan. Later gaan we naar een café aan de beroemde Bagdagstreet. Als ik om 12 uur thuis kom helpt huisgenoot Marc mij met inbreken in mijn kamer. Lepels, stukken plastic, passen, stukjes ijzerdraad, we proberen alles. Niks werkt. Plotseling hoor ik Marc een kreet uitslaan. Hij staat voor zijn deur met de deurknop in zijn hand. Als ik zijn wanhopige blik zie besef ik verschrikt dat ook zijn deur nu dicht zit. Met man en macht hoop ik dat ik die deur niet dicht heb getrokken maar pijnlijk herinner ik me dat ik even daarvoor zijn slot heb onderzocht om de beste inbreekmogelijkheid te achterhalen. En daarna heb ik natuurlijk die deur dichtgetrokken. In het slot. Marc en ik brengen dus maar allebei een nachtje op de bank door. Gelukkig hebben we er drie. De volgende ochtend probeer ik weer onze huisbaas te bereiken maar tevergeefs. Zijn telefoon staat uit en hij mailt maar niet terug. Omdat we nogal wanhopig zijn en geen idee hebben wanneer huisbaas Tolga eens terug gaat bellen schakelen we een buddy in. We hebben verschillende Turkse studenten die we kunnen benaderen voor hulp. Een van de buddys regelt voor ons een locksmith. Godzijdank, die deur gaat hoe dan ook open vandaag. Vak voordat onze legale inbreker arriveert belt Tolga. Hij zal de kosten betalen en we moeten maar vragen naar een passende sleutel voor deze sloten. Maar communiceren met de Turkse locksmith, dat gaat natuurlijk niet. Zelfs Google Translate mag niet baten. De jonge vent komt met allerlei materiaal ("Marc, watch and learn") maar open krijgt ook hij de deur niet. Tolga instrueert hem via mijn telefoon. De sloten moeten er uiteindelijk beide helemaal af. We hebben nu gaten in onze deuren maar ik kan ze gelukkig niet meer per ongeluk op slot doen. Binnenkort worden er nieuwe sloten ingezet en daar krijgen we dan hopelijk wél een sleutel van.

Tot zover. Meer avontuur volgt.